Η ελιά
(Κωστής Παλαμάς)
Είμαι του ήλιου η θυγατέρα
η πιο απ'όλες χαιδευτή
χρόνια η αγάπη του πατέρα
σ'αυτό τον κόσμο με κρατεί
όσο να πέσω νεκρωμένη
αυτόν το μάτι μου ζητεί.
Είμ' η ελιά η τιμημένη.
Όπου και αν λάχει κατοικία
δε μ'απολείπουν οι καρποί
ως τα βαθιά μου γηρατειά,
δεν βρίσκω τη δουλειά ντροπή.
Μ'έχει ο Θεός ευλογημένη,
και είμαι γεμάτη προκοπή.
Είμ'η ελιά η τιμημένη.
Φρίκη, ερημιά, νερό, σκοτάδι,
τη γη εθάψαν μια φορά
Εμέ,ζωής φέρνει σημάδι
στο Νώε η περιστερά.
Όλης της γης είχα γραμμένη
την ομορφάδα , τη χαρά.
Είμ' η ελιά η τιμημένη.
Εδώ στον ίσκιο μου αποκάτω
ήρθ'ο Χριστός να αναπαυθεί
κι ακούστηκ' η γλυκιά λαλιά του
λίγο προτού να σταυρωθεί.
Το δάκρυ του, δροσιά αγιασμένη,
έχει στη ρίζα μου χυθεί.
Είμ'η ελιά η τιμημένη.
Και φως πραότατο χαρίζω
εγώ στην άγρια τη νυχτιά.
Τον πλούτο πια δεν τον φωτίζω,
συ μ' ευλογείς φτωχολογιά.
Κι αν απ'τον άνθρωπο διωγμένη,
φέγγω μπροστά στην Παναγιά.
Είμ'η ελιά η τιμημένη.
